18 – De oerzonde: eigen wijsheid

 
want zonder mij

Een schokkende gedachtegang om de gouden kalf dienst en de dienst aan de wereldgeesten onder één noemer te vatten?

Ja, schokkend, maar niet minder waar! Want bij beide weigeren mensen om afhankelijk te zijn van de Levende God en blijven liever eten van de verboden vrucht van de boom der kennis (Gen. 3:6). Want waar we roemen in en bouwen op ons ‘gezond verstand’, (opnieuw tot ontwaking gekomen in de ‘Verlichting’) en het verwerpelijk achten, dat God dit juist ‘verduisterd’ verstand noemt, daar blijven we onderworpen aan de armelijke wereldgeesten (Gal. 4:9), die ons zo’n eenzijdige (technologische) ontwikkeling geven, dat we letterlijk en figuurlijk naar de maan kunnen vliegen en de aarde vele malen kunnen vernietigen, zonder ooit geleerd te hebben, ten minste met elkaar in vrede en respect te leven.

Maar laat ik hiermee stoppen! Het bovengenoemde is al meer dan genoeg om niet op anderen te wachten, maar zelf tot verootmoediging te komen, om daardoor moed te ontvangen te durven treuren op eigen gekozen wegen (Jes. 57: 18).

Ik wil niet behoren tot die ‘geboren optimisten’. Ik wil ook niet horen tot de zwartgalligen. Ik wil me door God, de Schepper van hemel en aarde geroepen weten om, door Jezus Christus losgekocht uit deze wereld, Hem toe te behoren, Hem lief te hebben met geheel mijn hart, met geheel mijn ziel en met geheel mijn verstand (Matth. 22:37), dat vernieuwd wordt (Rom. 12:2), verlicht (Ef. 1:18) door de Geest van wijsheid (Ef. 1:17), die niet van deze eeuw, noch van de beheersers dezer eeuw, maar van God is (1 Cor.2:6). Die wijsheid maakt geen vernietigingswapens, maar schept vrede en leert lief te hebben, zo intens, zo diep, dat de wereld om ons heen, onweerlegbaar zal moeten erkennen, dat wij discipelen van Jezus zijn (Joh. 13:35): ekklèsia, Gemeente van Christus, midden in, maar niet van deze wereld.

 

<< Vorige hoofdstuk  <<                                       >>  Achterkaft boekje >>